Dit blog is geschreven voor een datingsite.
Terwijl het water in de huiskamerfontein heerlijk kabbelt, mijmer ik over een onderwerp. Eigenlijk is bijna alles toch al wel geschreven in dit dating gebeuren.
Er lijkt bijna niets toe te voegen.
Een blog van Lapaula kan natuurlijk alleen maar over sprookjes gaan, heb ik wel eens gelezen. Of het nou wel of niet zo is, ik heb het als compliment beschouwd. Sprookjes of niet, ik ken de waarheid.
Altijd leuk om mijn blogs terug te lezen.
Het leven is toch een feessie?!?! Vergeet niet af en toe een nieuwe slinger op te hangen!
Is het erg dat ik nog steeds terugdenk aan voorbije liefdes? Wat wil dat nou zeggen?
Bijna begon mijn blog met 'er was eens een herinnering' enfin het niet-sprookje, het is namelijk allemaal waar.
De vijver met de vissen. De visser. Vervelde huid. En nog veel meer.
Marokkaanse lampen, wierook, kaarslicht, glazen wijn, Portugal, bikini. En bonbons.
Alles passeert de revue.
Behalve mijn prachtige Assepoester jurk. Een blauwe, met allemaal tule en vele glitters. Die jurk heeft me een dienst bewezen. Altijd deed ik mijn best. Uiteindelijk werd ik niet uitgenodigd voor het feest, tot ineens de lieve fee verscheen. Wow.
Daar kwam mijn jurk vandaan. En in die jurk heb ik met een prins gedanst. Nu zie ik in, dat ik mijn best niet meer hoef te doen; ik ben namelijk goed zoals ik ben;
Beter hoeft niet! Dit is het. Het waren wel allemaal lessen, dus achteraf heel nuttig.
Ik heb haar naar de kringloopwinkel gebracht. Daar hangt ze nu te pronken. Ik lak mijn nagels en ga zo mijn atelier in. Ik schilder portretten en ik vind het geweldig om te doen. Versies van mezelf? Zeggen anderen. Ik weet het niet.
De vrouwen ontstaan. Ja alleen maar vrouwen.
Eergisteren ontstond Rosa. Zo te zien is ze op een bal aangekomen.
Afwachtend kijkt ze rond...